‘Ah çektikçe erir gider yüreğimin yağı benim’ – Aşık Veysel

Cura ile Banjo; ayrı kıtaların ortak paydalarıdır. Virginia’da, Sivas’da, Lousiana’da, Elazığ’da kısaca kırsalda köklerinden folklorik öğeler yeşerten halk ozanlarının müzikal doğurganlığıdır.

Hasat mevsiminde, Missisipi nehrinin kenarına uzanmış taş bir evin verandasında banjosu ile blues çalarak ağlayan siyahi bir Amerikalı’nın hissiyatı her ne ise, Nemrut dağı eteklerinde ki Cendere köprüsünün kenarında curası ile türküler eyleyen bir halk ozanının hissiyatı da odur.

Anadolu’da ‘cura ve türkü’ bizler için ne ifade ediyorsa, Amerika’da da ‘banjo ve blues’ odur.

İki komşu kıtanın ‘cemiyet’i ruh benzeşimlerini’ ‘saz & hissiyat’ ortaklığını ve ‘ilham &ithaf’ devinimlerini, yakın bir tarihte yaşanmış olan gerçek bir hikayeden yola çıkarak örnekleyelim.

Elektrik gitar üzerinde ki sıra dışı hakimiyetini dünya çapında tescilleyen bir virtiöz düşünün.

Adı Joe! Joe Satriani!

2007 yazında İstanbul’da vermiş olduğu bir konser ardından kendisine armağan edilen bir çift albüm vardı. Anadolu ve toprak kokulu, gönül gözü yaşlı bir ozana ait…

Adı Veysel! Aşık Veysel Şatıroğlu!

Bu yazıyı kaleme alırken başucumda bir iki şarkı çalıyor;

Birinin adı ‘Andalusia’ çalan Joe Satriani! diğer şarkının adı ‘Aşık Veysel’ çalan Joe Satriani!  Kıtalararası cereyan eden bu ilham & ithaf döngüsünün köklerindeki tohumdur Cura ve Banjo.

B&B